Ба сақфи осмони Тоҷикистон
Парафшонӣ кунад мисли кабутар,
Ҳумои парчами бахту саодат,
Ҳумои парчами озодакишвар.

Бе зери сояи болу тани ӯ,
Ватандори Ватан хушбахту масрур.
Зи боди болҳои паҳлавонаш,
Ду чашми ҷумлаи хаффошҳо кӯр.

Набинед сода ранги парчамамро,
Ба рангорангиву ҳафти ситора.
Дирафши ковиёнӣ ҳаст ин ҷо,
Ва “ҳафт хон”-е, ки Рустам кард чора.

Нишону парчамат, ай Тоҷикистон,
Умеди тоҷики соҳибватан бод.
Ба зери болат, ай Симурғи кӯҳӣ,
Ҳумои сояат Афтобтан бод.

Ту пар зан ай ҳумо, то тоҷи тоҷик,
Ба зери сояи боли ту бошад.
Ту пар зан, ай ҳумо, то марзи кишвар,
Узори бахту иқболи ту бошад.

Маро табрик рӯзи парчами ту,
Туро табрик рӯзи парчами ман.
Ману ту як танем, як Тоҷикистон,
Ману ту як танем, як ҷисму як ҷон.

Азизаи Давлатшоҳ